وبلاگ قرآنی مدرسه ی تیزهوشان نیشابور

آثار و برکات نماز اول وقت در آیات و روایات

امیر محمد سبحانی 2 — Thu, 15 Mar 2012 16:39:29 GMT

1- برآورده شدن خواسته ها

حضرت عبدالعظیم حسنی از امام حسن عسکری(ع) روایت می کند که فرمودند: "خداوند متعال با حضرت موسی تکلم کرد، حضرت موسی فرمود:خدای من. کسی که نمازها را در وقتش به جای آورد چه پاداشی دارد؟ خداوند فرمود:حاجت و درخواستش را

به او عطا می کنم و بهشتم را برایش مباح می گردانم."1 حضرت حجةالاسلام والمسلمین هاشمی نژاد فرمودند: پیرمردی مسن، ماه مبارک رمضان به مسجد لاله زار می آمد. خیلی آدم موفقی بود، همیشه قبل از اذان داخل مسجد بود. به او گفتم: حاج آقا. شما خیلی موفقید، من هر روز که به مسجد می آیم می بینم شما زودتر از ما آمده اید جا بگیرید، او گفت: نه آقا، من هرچه دارم از نماز اول وقت دارم و بعد گفت: من در نوجوانی به مشهد رفتم ، مرحوم حاج شیخ حسن علی نخودکی را پیدا کردم و گفتم: من سه حاجت مهم دارم، دلم می خواهد هر سه تا را خدا در جوانی به من بدهد، یک چیزی یادم بدهید؟ ایشان فرمودند: چی می خواهی؟ گفتم: یکی دلم می خواهد در جوانی به حج مشرف شوم، چون حج در جوانی لذت دیگری دارد. فرمودند: نماز اول وقت به جماعت بخوان. گفتم: دومین حاجتم این است که دلم می خواهد یک همسر خوب خدا به من عنایت کند. فرمودند: نماز اول وقت به جماعت بخوان. و حاجت سومم این است که خدا یک کسب آبرومندی به من عنایت فرماید. فرمودند:نماز اول وقت به جماعت بخوان. این عملی را که ایشان فرمودند من شروع کردم و در فاصله سه سال هم به حج مشرف شدم، هم زن مؤمنه و صالحه خدا به من داد و هم کسب با آبرو به من عنایت کرد.2

2- برطرف شدن گرفتاری و ناراحتی

پیامبر اکرم(ص) فرمودند:"بنده ای نیست که به وقت های نماز و جاهای خورشید اهمیت بدهد، مگر این که من سه چیز را برای او ضمانت می کنم: برطرف شدن گرفتاری ها و ناراحتی ها، آسایش و خوشی به هنگام مردن و نجات از آتش."3

3 - ورود به بهشت و دوری از جهنم

4- در امان بودن از بلاهای آسمانی

قطب راوندی گوید: پیامبر خدا(ص) فرمود:"هنگامی که خداوند از آسمان آفتی بفرستد، سه گروه از آن، در امان می مانند: حاملان قرآن، رعایت کنندگان خورشید یعنی کسانی که وقت های نماز را محافظت می کنند و کسانی که مساجد را آباد می نمایند."5

5- خشنودی خداوند

امام صادق(ع) می فرمایند:"اول وقت، خشنودی خداست و آخر آن، عفو خداست، و عفو نمی باشد مگر از جهت گناه."6 و در مقابل، تأخیر نماز موجب خشم خداست چرا که پیامبر اکرم(ص) به حضرت علی(ع) فرمودند: "نماز را با وضوی کامل و شاداب در وقتش به جای آور که تأخیر انداختن نماز بدون جهت، باعث غضب پروردگار است."7

6- استجابت دعا و بالا رفتن اعمال

در حدیث است که به هنگام ظهر درهای آسمان گشوده می شود و درهای بهشت باز می گردد و دعا مستجاب می شود ؛پس خوشا به حال کسی که در آن هنگام برای او عمل صالحی بالا رود.8 در حدیثی دیگر از حضرت صادق(ع) آمده است که فرمودند:"... بهترین ساعت های شب و روز، وقت های نماز است." سپس فرمودند:"چون ظهر می شود درهای آسمان گشوده شده و بادها می وزند و خداوند به خلق خود نگاه می کند." آنگاه فرمودند:" برشما باد به دعا کردن بعد از نمازها، چرا که آن مستجاب می شود."9

7- دوری شیطان و تلقین شهادتین

پیامبر اکرم(ص) فرمودند:"شیطان تازمانی که مؤمن بر نمازهای پنج گانه در وقت آن محافظت کند، پیوسته از او در هراس است؛ پس چون آنها را ضایع نمود بر وی جرأت پیدا کرده و را در گناهان بزرگ می اندازد."10 امام صادق(ع) می فرمایند:"ملک الموت در هنگام مردن، شیطان را از محافظ بر نماز دور می کند و شهادت به یگانگی خدا و نبوت پیامبرش را در آن هنگامه بزرگ به او تلقین می نماید."11

زیاد شدن عمر، مال و اولاد صالح در دنیا،در امان بودن از ترس و هول مرگ در موقع مردن،آسان شدن سؤال نکیر و منکر در قبر، توسعه یافتن قبر، نورانی شدن چهره، دادن نامه عمل به دست راست و آسان گرفتن حساب در محشر، رضایت خداوند، سلام دادن خدا به او و نگاه کردن از روی رحمت به او در هنگام عبور از صراط 12 و... از دیگر آثار و برکات نماز اول وقت است که در روایات به آن اشاره شده است.

حجةالاسلام انصاری می گوید: امام(ره) در روزهای آخر عمرشان می خواستند بخوابند؛ به من فرمودند اگر خوابیدم، اول وقت نماز صدایم بزن، گفتم چشم. دیدم اول وقت شد و امام(ره) خوابیده اند، حیفم آمد صدایشان بزنم؛ عمل جراحی، سرم به دست، گفتم صدایشان نزنم بهتر است. چند دقیقه ای از اذان گذشت و امام(ره) چشم هایشان را باز کردند، گفتند:وقت شده؟ گفتم:بله فرمودند:چرا صدایم نزدی؟ گفتم:ده دقیقه بیشتر از وقت نگذشته است. گفتند:مگر به شما نگفتم. سپس امام(ره) فرزند خود را صدا زدند و فرمودند: ناراحتم. از اول عمرم تا حالا نمازم را اول وقت خوانده ام، چرا الان باید ده دقیقه تأخیر بیفتد.

محقق:امیر حسین میرزائی

دروغ

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 15:48:21 GMT

تعریفات بسیاری برای این ویروس خطرناک میتوان یافت ،اما روان ترین تعریف این است :دروغ خطای عمدی بر علیه حقیقت است ویا بطور ساده تر دروغ کتمان حقیقت است.

این معانی میتوانند برای دروغ بکار گرفته شوند:

-بیان مطلبی که عامل میداند دروغ است ولی برای فریب آنرا بکار میبرد.

-دادن شهادت دروغ برای عمل فریب.

-بکارگیری اسلحه دروغ برای گریز و فرار از دشمن.

-داستان سرایی دروغین برای نشان دادن اینکه ان فریب درست و صحیح بوده.

برای ما ایمان داران از بطن کلام خدا میتوان تعریف ومعنی بهتری برای دروغ یافت:هر زمان حرف وکلام ما با کلام خداوند موافق نباشد،ان سخن دروغ است.

خداوند بلند مرتبه دروغ و فریب را نادیده نخواهد گرفت وانرا به داوری خواهد کشید.دروغ همچون ویروسی میباشد که اگر مراقب نباشیم گریبانگیر ما خواهد شد.مردم فکر می کنند دروغ گفتن فقط به گفتار است اما به این صورت نمیباشد.

دروغ از طرف شیطان است؛زیرا او پدر دروغگویان است اما حقیقت از خداوند است.جالب است که دروغ در ظاهر وبا یک نگاه چیزی میباشد بسیار جزئی وبی ضرر ولی دروغ میتواند تاثیراتی عمقی را در زندگی مردم بگذارد:

یکی از این تاثیرات نارستی وخیانت است .ویا ناصداقتی در موارد گوناگون مثلا در داد وستد،در قرار دادها،در اخبار و سیاست های بعضی کشور ها و...

حال این ها مثال های کوچکی ازجامعه است و ممکن است درصد بسیاری از افراد جامعه چنین اعمالی انجام دهند.

قسم دروغی که ثواب دارد چیست؟

امام صادق می فرمایند قسم دروغی که کفاره ندارد بلکه برای صاحبش اجر وثواب نیز ثبت می شود قسمی است که برای خلاصی جان ومال مسلمانی از شر ظالمی مانند دزد بیان شود.

اما در موارد دیگر قسم دروغ جایز نیست بلکه گناه فراوانی را در بر دارد.

امام صادق(ع) می فرماید کسی که قسم دروغ بخورد آشکارا با خداوند جنگیده است ]بجز شرایط بالا]

شرایطی که دروغ جایز می باشد:

هر گاه مسلمانی خطر مالی یا جانی متوجه خودش یا افراد دیگری از مسلمین باشد و به سبب دروغ گفتن آن مشکل دفع شود نه تنها دروغ گفتن جایز است بلکه قسم دروغ گفتن هم ایرادی ندارد.«گناهان کبیره,ایت الله دستغیب»

شیخ انصاری از حضرت صادق(ع) نقل می نماید:((قسم دروغ به خداوند یاد کن وبرادر مسلمانت را نجات بده. ))«مسائل شیعه ,کتاب الایمان,جلد 3,باب 12»

اسماعیل ابن سعد از حضرت رضا (ع) نقل میکند که برای نجات از شر شیطان قسم دروغ خوردن (مثلا که فلان مال را ندارم ) وبرای حفظ مال مسلمانان ضرری ندارد.«مسائل شیعه ,کتاب الایمان,جلد 3,باب 12»

اثار سوء قسم دروغ :

امام صادق می فرمایند قسم دروغ صاحبش را فقیر می سازد و آثار آن تا چهل روز بر شخص وارد است.

رسول گرامی اسلام (ص) فرمود :

« آیا شما را از بزرگ ترین گناهان خبرندهم ؟ بزرگ ترین گناه شرک به خدا و بد رفتاری نسبت به پدر و مادر و دروغ گفتن است . « جامع السعادات ، ج2/ص322 »

حضرت امام حسن عسکری (ع) فرمود :

« تمام پلیدیها در خانه ای نهاده شده و کلید آن دروغ است. » « جامع السعادات ، ج2/ص322 »

حضرت امام محمد باقر (ع) فرمود :

« دروغ ویران کننده ایمان است « بحار الانوار چاپ بیروت ، ج 69 / ص247 »

حضرت امام محمد باقر (ع) فرمود :

« خداوند متعال برای شر و بدی قفلهایی قرار داده و کلید ان قفلها شراب است و دروغ از شراب هم بدتر است. » « وسائل الشیعه ، ج8/ص572 ؛ اصول کافی ؛ اصول کافی ج2/ص339، حدیث 3»

رسول گرامی اسلام (ص) فرمود :

از دروغ گفتن خودداری کنید زیرا انسان را روسیاه می کند « مستدرک الوسائل ، ج2/ص100 »

امام رضا (ع) روایت می کند که از پیامبر اکرم (ص) سوال شد : آیا انسان با ایمان ممکن است ترسو باشد ؟ فرمود : آری

سوال شد : امکان دارد بخیل باشد ؟ فرمود : آری . آیا ممکن است دروغ گو باشد ؟ فرمود : نه . « وسائل الشیعه ، ج 8 /ص 573 ؛ جامع السعادات ، ج 2 / ص322 »

پیامبر صلى الله علیه و آله:

إِنَّ رَجُلاً أَتى سَیِّدَنا رَسولَ اللّه صلى الله علیه و آله فَقالَ: یا رَسولَ اللّه عَلِّمنى خُلقا یَجمَعُ لى خَیرَ الدُّنیا وَالخِرَةِ فَقالَ صلى الله علیه و آله : لاتَکذِب؛

مردى به رسول خدا صلى الله علیه و آله عرض کرد: به من اخلاقى بیاموزید که خیر دنیا و آخرت در آن جمع باشد، حضرت فرمودند: دروغ نگو.(بحارالأنوار، ج72، ص262، ح43)

امام على علیه السلام:

یسَ الکَذِبُ مِن خَلائِقِ الإِسلامِ؛

دروغگویى از اخلاق اسلام نیست.

(غررالحکم، ج5، ص74، ص7460)

امام على علیه السلام:

(علامة) اَلایمانُ أَن تُؤثِرَ الصِّدقَ حَیثُ یَضُرُّکَ عَلَى الکَذِبِ حَیثُ یَنفَعُکَ؛

(نشانه) ایمان، این است که راستگویى را هر چند به زیان تو باشد بر دروغگویى، گرچه به سود تو باشد، ترجیح دهى.

(نهج البلاغه، حکمت 458)

امام سجاد علیه السلام:

تَّقُوا الکَذِبَ الصَّغیرَ مِنهُ وَالکَبیرَ، فى کُلِّ جِدٍّ وَهَزلٍ فَإِنَّ الرَّجُلَ إِذا کَذِبَ فِى الصَّغیرِ اجتَرَأَ عَلَى الکَبیرِ؛

از دروغ کوچک و بزرگش، جدّى و شوخیش بپرهیزید، زیرا انسان هرگاه در چیز کوچک دروغ بگوید، به گفتن دروغ بزرگ نیز جرئت پیدا مى کند.

(تحف العقول، ص 278)

امام على علیه السلام:

کتَسِبُ الکاذِبُ بِکَذِبِهِ ثَلاثا: سَخَطُ اللّه عَلَیهِ وَاستِهانَةُ النّاسِ بِهِ وَمَقتُ المَلائِکَةِ لَهُ؛

دروغگو با دروغگویى خود سه چیز بدست مى آورد: خشم خدا را نسبت به خود، نگاه تحقیرآمیز مردم را نسبت به خود و دشمنى فرشتگان را نسبت به خود.(غررالحکم، ج6، ص480، ح11039)

پیامبر صلى الله علیه و آله:

عَلَیکُم بِالصِّدقِ فَاِنَّهُ مَعَ البِرِّ وَ هُما فِى الجَنَّةِ وَ ایّاکُم وَ الکِذبِ فَاِنَّهُ مَعَ الفُجورِ وَ هُما فِىالنّارِ ؛

شما را سفارش مى کنم به راستگویى، که راستگویى با نیکوکارى همراه است و هر دو در بهشت اند و از دروغگویى بپرهیزید که دروغگویى همراه با بدکارى است و هر دو در جهنم اند.

(نهج الفصاحه، ح 1976)

پیامبر صلى الله علیه و آله:

إِنَّ اللّه عَزَّوَجَلَّ أَحَبَّ الکَذِبَ فِى الصَّلاحِ وَأبغَضَ الصِّدقَ فِى الفَسادِ؛

خداوند عزوجل، دروغى را که باعث صلح و آشتى شود دوست دارد و از راستى که باعث فتنه شود بیزار است.

(من لا یحضره الفقیه، ج4، ص 353، ح5762)

امام صادق علیه السلام:

لا یَنبَغى لِلمَرءِ المُسلِمِ أَن یُواخىَ الفاجِرَ وَلاَ الحمَقَ وَلاَ الکَذَّابَ؛

سزاوار نیست که مسلمان با بدکار و احمق و دروغگو رفاقت کند.

(کافى، ج2، ص640، ح3)

پیامبر صلى الله علیه و آله:

مَن عامَلَ النّاسَ فَلَم یَظلِمهُم وَحَدَّثَهُم فَلَم یَکذِبهُم وَ وَعَدَهُم فَلَم یَخلِفهُم فَهُوَ مِمَّن کَمُلَت مُرُوءتُهُ وَ ظَهَرَت عَدالَـتُهُ وَ وَجَبَت اُخُوَّتُهُ وَحَرُمَت غیبَتُهُ؛

هر کس در معاشرت با مردم به آنان ظلم نکند، دروغ نگوید و خلف وعده ننماید، جوانمردیش کامل، عدالتش آشکار، برادرى با او واجب و غیبتش حرام است.(خصال، ص 208، ح 28)

امام صادق علیه السلام:

تَرکُ الحُقوقِ مَذَلَّةٌ وَإِنَّ الرَّجُلَ یَحتاجُ إِلى أَن یَتَعَرَّضَ فیها لِلکَذِبِ؛

ندادن حقوق (دیگران) ذلّت مى آورد و انسان در این باره مجبور به دروغ گفتن مى شود.

(تحف العقول، ص 360)

محققان:محسن مهراب ـ سجاد عشقی

قوم یهود در قرآن چگونه معرفی شده است؟

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 15:42:52 GMT

در اصل سیزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، دین یهود را با عنوان کلیمی جزو ادیان آسمانی بشمار آورده است، ولیکن واقعیت اینست که این دین در طول زمان دچار تحریفات بسیاری شده و بهترین شاهد مثال، آیات قرآن است که

مجادلات یهود را با مسلمانان مطرح کرده و به ادعای آن‌ها پاسخ داده است. در اینجا به چند نمونه از آیات در خصوص تحریفات در دین یهود اشاره میشود:

یهودیان هم مانند گروهى از مسیحیان به خداوند نسبت‏هاى شرک مى‏بستند. در قرآنکریم آمده است: «وَقَالُواْ اتَّخَذَ اللّهُ وَلَداً»؛سوره بقره آیه‏116.

این عقیده خرافى که خداوند داراى فرزند است، هم مسیحیان و همجمعى از یهود و هم مشرکان به آن اعتقاد داشتند و دارند. در جاى دیگر قرآن آمده: «وَقَالَتِالْیَهُودُ عُزَیْرٌ ابْنُ اللّهِ»؛سوره توبه، آیه‏30.

یهودمى‏گفتند: «عُزَیر پسر خداوند است» که خداوند در جواب این سخن آنان مى‏فرماید: «همهچیز در آسمان و زمین از آن خداوند استو(او)نیازى بهفرزندی ندارد ».

از آن‌جا که یهودیان بعد از ظهور اسلام، قدرت خود را از دست داده بودند، این [ضعف خود را‍‍‍‍‍[ رابه خدا نسبت داده و معتقد بودندکه:« دست خداوند بسته است» که به ما بخششى نمى‏کند: «وَقَالَتِ الْیَهُودُ یَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ»سوره مائده، آیه‏64.

خداوند نیز در ادامه آیه در جواب به آنان مى‏فرماید: «غُلَّتْأَیْدِیهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ» «دست آن‌ها بسته شده و به لعن خداوند گرفتارشده‏اند.»

نگاه و عقیده دیرینه یهود این است که همیشه خود را برتر از دیگران مى‏داندتا جایى‌که وقتى پیامبر اسلام(ص) نامه‏اى به یهودیان «بنى‏قینقاع» نوشتند و آن‌ها را به اقامه نماز و پرداخت زکات و انفاق(به عنوان قرض دادن بهخداوند) دعوت کردند، در پاسخ گفتند:«قَالُواْإِنَّ اللّهَ فَقِیرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِیَاء»: «همانا خداوند فقیر است و ما بی‌نیازیم»،( اگر خداوند فقیر نبود از ما قرض نمى‏خواست ) (سوره آل عمران، آیه‏181)

مشاهده مى‏کنیم که یهودیان از دادن نسبت‏هاى ناروا به خداوند کوچک‏ترین ابایىندارند و حتى خود را برتر از خداوند مى‏دانند

از تاریخ یهود- علاوه بر آیات قرآن کریم- چنین برمى‏آید که آن‌ها خود را(در چارچوب تفکر نژادپرستانه) یک نژاد برتر ‏دانسته و معتقدند گل سرسبد جامعه انسانیتاند (سوره مائده، آیه ‏18) و بهشت به خاطر آن‌ها آفریده شده و آتش جهنم با آن‌ها کارى ندارد. (سوره بقره، آیه‏111)

آن‌ها فرزندان خداوند ودوستان خاص او هستند. این خودخواهى ابلهانه در آیات مختلفى از قرآن که سخن از یهودبه میان آمده منعکس شده است؛ مثلاً: «نَحْنُ أَبْنَاء اللّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ: مافرزندان خداوند و دوستان خاصّ او هستیم.» و«وَ قَالُواْ لَن یَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَن کَانَ هُوداً أَوْ نَصَارَى»؛ و گفتند: « کسى در بهشت داخل نمى‏شود، مگراین که یهودى یا نصرانى باشد.»

این پندارهاى موهوم از یک سو آن‌ها را به ظلم، خیانت، گناه و طغیان دعوت مى‏کرد واز سوى دیگر به کبر و خودپسندى و خودبرتربینى. از آنجا که همیشه شیوه و روش قرآنبر منطق و استدلال استوار است، در پاسخ به این زیادهخواهى آنان چنین مى‏فرماید:« قُلْ إِن کَانَتْ لَکُمُ الدَّارُ الآَخِرَةُ عِندَ اللّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِالنَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ: اگر آنچنان که شما مدّعى هستید سراى آخرت نزد خداوند، مخصوصشما است نه سایر مردم، پس آرزوى مرگ کنید اگر راست مى‏گویید»(سوره بقره آیه‏94).

ادعاهاى دروغین یهود یکى از دلایل روشن خودخواهى آنان است و این برترى‏طلبى باهیچ منطقى سازگار نیست، چنانچه قرآن پرده از روى تزویر و دروغ آنان برمى‏دارد،زیرا آنان به هیچ وجه حاضر به ترک زندگى دنیا نیستند: «وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَالنَّاسِ عَلَى حَیَاةٍ وَمِنَ الَّذِینَ أَشْرَکُواْ یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْیُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن یُعَمَّرَوَاللّهُ بَصِیرٌ بِمَا یَعْمَلُونَ: آن‌هارا حریص‏ترین مردم و حتى حریص‏تر از مشرکان، بر زندگى این دنیا و اندوختن ثروتخواهى یافت تا آن جا که هر یک از آن‌ها دوست دارد هزار سال عمر کند، در حالى که اینعمر طولانى او را از عقاب خداوند باز نخواهد داشت و خداوند به اعمال آن‌ها بینااست»(سوره بقرهآیه‏96).

آیات زیر از جمله آیاتی است که به انواع تحریفات یهود پرداخته است و پاسخ داده است:

سورهمائده آیه ‏42.

سورهنساء، آیات‏46 و 153 و 53 و 51

سوره آل عمران، آیات‏183 و 188 و75 ره انعام، آیات‏20 و 91

به خاطرِ همین اعتقاد و افکار تحریف شده است که قرآن در آیه سیزده سوره مائدهدرباره یهود مى‏فرماید: «تنها عده کمى از آنان پاک و حقشناس بودند»

محققان:سیِّد ایمان علوی و میلاد تاتاری

معراج

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 15:38:13 GMT

تذکره نویسان مسلمان می گویند معراج درماه رجب که هفتمین ماه قمری است صورت گرفت وشبی که حضرت محمد(ص)به آسمان رفت شب بیست وهفتم آن ماه بود.

طبق روایات مسلمین مسافرت آسمانی پیامبر موسوم به معراج دومرحله داشت :مرحله اول

عبارت بود از مسافرت پیامبر از مکه به بیت المقدس ومرحله دوم را مسافرت از بیت المقدس به آسمان تشکیل می داد.تذکره نویسان مسلمان قسمتی از وقایق آن شب را از زبان خود پیامبر بدین شکل نقل می کنند:

پیامبر می گوید:آن شب من درمکه خوابیده بودم وهنوز تصمیم مربوط به طرد من به موقع اجرا گذاشته نشده بود دیدم که سقف خانه شکافت وجبرئیل از آنجا وارد گردید. جبرئیل سینه ام را شکافت وبعد با آب زمزم آن را شست و سپس ابریقی آورد که پر از حکمت بود و آنچه در ابریق وجود داشت در شکاف سینه ام ریخت وشکاف سینه ام رابست ودستم راگرفت وگفت برخیز ومرا سوار براق کرد.

اسب بالدار که پیامبر درآن شب برآن سوار شد مرکبی بود حدفاصل بین اسب واستر ودارای صورتی چون صورت زن وبا سرعت برق حرکت می کرد ووقتی پیامبر سواربر آن اسب شد حالی داشت بین بیداری وخواب . پیامبر بعد از اینکه سوار بر براق شد به راه افتاد وبدواً درشهر حبرون توقف کرد زیرا قبر ابراهیم آنجا بود وپیامبر برسرقبر وی دعا خواند.سپس پیغمبر اسلام سوار شد و به راه افتاد ومرتبه ای دیگر دربیت اللحم که محل تولد مسیح است توقف کردوآنجا نیز دعا خواند و آنگاه سوار بر براق راه بیت المقدس را پیش گرفت و وارد مسجدالاقصی گردید.

درآنجا قسمت اول سفر پیامبر یعنی مسافرت خاکی درآن شب خاتمه یافت وقسمت دوم یا مسافرت آسمانی از مسجد الاقصی واقع در بیت المقدس شروع شد.قبل از اینکه پیا مبر در آن شب به طرف آسمان حرکت کند اثر پای خود راروی قبة الصخره یعنی گنبد سنگی واقع در بیت المقدس با قی گذاشت هم چنان که ابراهیم در زما ن حیات اثر پای خود را درروی مقام ابراهیم با قی نهاد. پیامبر سوار بر براق از زمین راه آسمان را پیش گرفت و وارد آسمان ماه که آسمان اول و از تمام آسمانها به زمین نزدیکتر می باشد شد.

درآنجا پیامبر حضرت آدم را یافت ومشاهده کرد که آدم بین دو گروه از آدمیان قرار گرفته است که به تازگی اززمین آمده اندوبعضی ازآنهاطرف راست هستند و برخی در طرف چپ.آنهایی که در طرف راست آدم بودندکسانی محسوب می شدند که می باید به بهشت بروند و کسانیکه در طرف چپ آدم قرار داشتند می باید راه جهنم را در پیش بگیرند.آدم چون انسان است وقتی دسته اول را می دید تبسم می کرد و از مشاهده دسته دوم می گریست زیرا آدم پدرتمام افرا د بشر می باشد و مانند یک پدر از خوشحالی فرزندان خود مسرور واز بدبختی آنان متأ ثر می شود.

پیامبر از آسمان اول گذشت و به آسمان دوم رفت ودرآنجا عیسی و یوحنا را دید و سپس را آسمان سوم را درپیش گرفت و مشاهده کرد که یوسف آنجاست.پیامبر ددر آسمان چهارم ادریس ودرآسمان پنجم هارون ودر آسمان ششم موسی ودر آسمان هفتم که بلند تر از آن آسمانی وجود ندارد ابراهیم را یا فت .ابراهیم درآسمان هفتم به دیوار خانه ای که معلوم شد خانه فرشتگان است تکیه داده بود ومعلوم شد که نقشه ساختمان آن خانه فرقی با نقشه ساختمان کعبه ندارد.

بعد از آسمان هفتم منطقه ای قرار گرفته که مانند منطقه اطراف خانه کعبه حرم است و درانتهای حرم سدرة المنتهی قرارگرفته و آن درختی است که بعد ازآن مجهول مطلق واقع شده وهیپکس نمی داند که پس از آن وضع ملکوت چگونه است.در آنجا پیغمبر به قدری به خداوند نزدیک شد که صدای قلم خداوند را می شنید ومی فهمید که خدا مشغول نگاهداری حساب افراد بشر می باشد ولی با اینکه صدای قلم خداوند را می شنید وی را نمی دید زیرا هیچکس نمی تواند خداوند را ببیند حتی اگر پیغنبر باشد.

با اینکه پیامبر پیغنبر بود نمی توانست مستقیم صدای خداوند را بشنود و صدای او به وسیله جبرئیل به گوشش می رسید زیرا هیچ گوشی حتی اگر گوش چیغنبر باشد توانایی ندارد که مستقیم صدای خدا رابشنود.در آنجا خداوند به وسیله جبرئیل با پیامبر صحبت می کرد وبه او گفت:میدانم که تورا از قبیله ات طرد کرده اندولی باید شکیبایی داشته باشی وبدانی که قبل از توپیغمبرانی بودند که بیش از تو زجر کشیدند وبعضی از آنها مورد شکنجه های شدید قرار گرفتند ومردند.

آنگاه خداوند راجع به وظیفه آینده پیامبر صحبت کرد وبه او گفت:همانطورکه موسی پیروان خود راجمع آوری کرد وازمصر مهاجرنمود تو نیز باید پیرئانت را جمع آوری کنی واز مکه مهاجرت نمایی.طبیعی است که این کار احتیاج به اراده واستقامت دارد برای اینکه اراده واستقامت تو را تقویت کنیم پیغمبر خود را به آسمان آوردیم .هنگامیکه پیامبر ازنزد خداوند مرخص شد که به زمین برکردد دوازده فرمان دریافت کرد همانگونه که موسی ده فرمان دریافت کرده بود ومأمور گردید که آنها را به مسلمین ابلاغ کند وفرمانها ازاین قراراست:

مسلمین نباید به جزخدای واحر را بپرستند.
پدر ومادر خود را باید دوست بدارندو محترم بشمارند.
صله رحم را به جا بیاورند.
از ضعفا وابن السبیل وبیگانگانی که پناهنده می شوند دستگیری نمایند.
ولخرجی واسراف نکنند.
لئامت نداشته باشند.
مبادرت بزنا ننمایند.
از قتل نفس بپرهیزند.
مال دیگران وبالاخص مال یتیمان را غصب ننمایند.
اندازه سنگ وپیمانه را نگاه دارند وخدعه نکنند.
ازمبادرت به کارهای دور از عقل بپرهیزند.
غرور نداشته با شند.
پیامبر بعد ازواقعه معراج تمام کسانی راکه درآسمان دید معرفی کرد .درسفر معراج پیامبردر آسمان تمام برجستگان نوع بشر را دید وتوانست همه آنها را بشناسد.پیامبر تمام پیغمبران بزرگ وهمه بزرگان علم که در قرون قبل زندگی را بدرود گفته بودند در آسمان دیدو این موضوع برای او یک موفقیت بزرگ شد چون توانست همه را از نزدیک بشناسد.بعضی از تذکره نویسان نوشته اند با اینکه پیامبر هفت آسمان را پیمود و به سدرة المنتهی رسید ودر آنجا با خدا صحبت کرد وقتیکه برگشت و به خانه خود وارد شد چفت درب اتاق اویا چفت درب خانه اش که هنگام رفتن باز شد هنوز تکان می خورد.

محققان:علیرضا باغیشنی و محمد مهدی ریوندی

سوره ی توحید

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 15:27:46 GMT

سـیـمـای سـوره تـوحـیـد:

برخی از اهل کتاب و مشرکان،از پیامبر خوا ستند که خدایت را برای ما معرفی کن؛این سوره که به منزله شناسنامه خداوند است،نازل شد وخداوند رااز داشتن پدر و مادر یا فرزند و همسر ویا شبیه و شریک،پاک و منزه دانست.

این سوره شامل خالص ترین عقاید توحیدی است،از این رو سوره توحید و اخلاص نام گرفته است.

در فضلیت این سوره،روایات بسیاری وارد شده است که به برخی از آنها اشاره می شود:(1)

در هر شبانه روز،لااقل یکبار این را در نمازهای خود بخوانید و پس از آن بگویید:((کذلک اللّه ربّی:پروردگار من چنین است.))

به گفته روایات ، این سوره در اهمیّت ، به منزله یک سوم قرآن است .یکبار تلاوت آن ،برابر تلاوت یک سوم قرآن و دو بار تلاوت آن، برابردوسوم قرآن و سه با رتلاوت آن برابر تلاوت کل قرآن است .

رسول خدا (ص)فرمود :سوره توحید مثل علی بن ابی طالب است که هر کس او را قلباً دوست دارد یک سوم ایمان را داراست وهرکس با قلب وزبان دوست بدارد دو سوم ایمان را دارد وهر کس با قلب و زبان و اطاعت در عمل ، همراه او باشد کامل است.

تلاوت این سوره به عنوان یکی از تعقیبات نماز به شمار آمده ودر روایات می خوانیم : هر کس تلاوت آن را بعد ازهر نماز ترک نکند ، خداوند خیر دنیا وآخرت را به او می دهد و او و والدین و فرزندانش را می آمرزد.

امام سجاد (ع) فرمود:چون خداوند می دانست که در دوره آخر الزمان گروهی دقیق و عمیق خواهند آمد،سوره توحید و شش آیه اول سوره حدید را نازل فرمود.

تلاوت این سوره به شش سمت ،سبب حفظ شدن انسان از خطراط و ایمن شدن از حوادث می گردد.(2)

نکته های آیه ی اول:

کلمه «اللّه» از «وَلِهَ» به معنای تحیّر است ،یعنی آفریده ها از درک حقیقت او عاجز و در شناخت ذات او واله و متحیّرند.چنان که امام علی (ع)می فرماید:معنای اللّه آن است که او معبودی است که آفریده ها در او حیرانند،زیرا او از درک دیدگان مستور و از دسترس افکار و عقول ،محجوب است.(3)

میان کلمه ی «واحد»و«اَحد» تفاوت است.«واحد» در جایی به کار می رود که ثانی و ثالث برای آن فرض شود ،بر خلاف « احد » که در مورد یکتا و یگانه استعمال می شود.چنانکه اگر گفتی:یک نفر حریف او نیست،یعنی چند نفر حریف او می شوند،اما اگر گفتی: اَحدی حریف او نیست،یعنی هیچ حریفی ندارد.

توحید مرز میان ایمان و کفر است و ورود به قلعه ایمان بدون اقرار به توحید ممکن نیست.

حضرت علی (ع) در نامه ای به فرزندش امام حسن (ع) می نویسد:((لَوْ کانَ لِرَبَّکَ شَریکٌ لَأَتَتْکَ رُسُلَه:اگر پروردگارت شریکی داشت ،او نیز پیامبرانی می فرستاد تا مردم او را بشناسند و بندگی اش را بکنند.(4)

پیام های آیه ی اول:

– پیامبران امین وحی اند ،خداوند به پیامبر فرمود.( قل....) او نیز میگوید :(قل...)

– خداوند ،در عین حضور ،از دیدگان غایب است و قابل مشاهده نیست.

– خداوند در همه چیز یکتاست.در ذات و صفات،در علم و قدرت وحیات و حکمت ،در آفرینش وهستی بخشی.

نکته های آیه ی دوم:

«صَمد» به معنای قصد کردن است.خداوند صمد است ،یعنی همه ی موجودات در امورشان او را قصـد می کنند و او مقصود همگان است.چنان که امام جواد (ع) در معنای «صمد» فرمود :(( سیّدٌ مصمودٌ الیه:او بزرگی، است که موجودات به او رجوع می کنند و محتاج اویند.))

حضرت علی (ع) در تفسیر «صَمد» فرمود :(( هو اللّه الصمد الّذی لا من شیء و لا فی شیء و لا علی شیء ، مبدع الأشیاء و خالقها و منشئ الأشیاء بقدرته ، یتلاشی ما خلق للفناء بمشیّته ویبقی ما خلق للبقاء بعلمه : خداوند صمد کسی است که از چیزی به وجود نیامده ، در چیزی فرو نرفته و بر چیزی قرار نگرفته بلکه خالق آنهاست ، همه چیز را به قدرتش پدید آورده ، آنچه برای فنا آفریده به اراده اش از هم متلاشی می شود و آنچه برای بقاء خلق کرده به عملش باقی می ماند.))(5)

پیام های آیه ی دوم:

توجّه تمام موجودات ، خواسته یا نا خواسته به سوی اوست.

تنها او غنی است و همه به محتاجند.

تنها خداوند است که سزاوار قصد کردن است.

نکته های آیه ی سوم:

رابطه خداوند با موجودات ،رابطه آفرینش است نه زایش.او موجودات را می آفریند ، یعنی از نیستی به هستی می آورد ، نه آنکه خود بزاید.زیرا نوزاد ازجنس والدین ودر واقع جزئی از آنهاست ، در حالی که هیچ چیز از جنس خداوند و یا جزئی از او نیست.

چون بیشتر مشرکان واهل کتاب برای خداوند فرزند قائل بودند ، لذا ( لم یلد ) که به معنای نداشتن فرزند است ، مقدّم بر ( لم یلد ) آمده است.(6)

این آیه ،هم عقیده مسیحیّت که عیسی را فرزند خدا می دانند و هم عقیده یهود که «عُزیر» را فرزند خدا میدانستند و هم عقیده مشرکان جاهلی که فرشتگان را دختران خدا می پنداشتند ، رد می کند.

پیام های آیه ی سوم:

صَمَدیّت و بی نیازی خداوند از همه چیز ، دلیـل آن است که او نیاز به فرزند و والدین ندارد.

خداوند علّتی ندارد و از چیزی به وجود نیامده است.

نکته های آیه ی چهارم:

«کُفْو» به معنای شبیه و نظیر مانند است.(7)چنانکه در بحث ازدواج ، توصیه شده همسری انتخاب کنید که «کفو» شما باشد.یعنی در دین و اخلاق شبیه و مانند شما باشد.

خدا صمد است ، یعنی او از دیگران بی نیاز و همه به او نیازمندند.بنابراین نمی تواند همتایی داشته باشد ، زیرا همتای او باید بی نیاز از او باشد که این با صمد بودن خدا سازگار نیست.

آیه قبل ،فرزند بودن وفرزند داشتن را از خدا نفی می کرد ، این آیه وجود هرگونه همسر را از او نفی می کند .چنانکه درآیه ای دیگر می فرماید:(ما اتّخذ صاحبهً و لا ولداً)(8)او نه همسری انتخاب کرده و نه فرزندی دارد.

پیام های آیه ی چهارم:

نه در ذات ، نه در صفات ونه در افعال ، هیچ کس و هیچ چیز شبیه و مانند خداوند نیست .

خداوند شبیه ندارد تا بتواند شریک او در امور هستی گردد .

محققان:سجاد کمالی و علی شادمهری

امام محمد باقر

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 08:31:47 GMT

امام محمد باقر(ع)

لقب آن حضرت باقر یا باقرالعلوم است ,بدین جهت که : دریاى دانش را شکافت و اسرار علوم را آشکارا ساخت .

القاب دیگرى مانند شاکر و صابر و هادى نیز براى آن حضرت ذکر کردهاند که هریک بازگوینده صفتى از صفات آن امام بزرگوار بوده است .

کنیه امام ابوجعفر بود .

مادرش فاطمه دختر امام حسن مجتبى ( ع )است .

بنابراین نسبت آن حضرت از طرف مادر به سبط اکبر حضرت امام حسن ( ع )و از سوى پدر به امام حسین ( ع ) میرسید

پدرش حضرت سیدالساجدین , امام زین العابدین , على بن الحسین ( ع ) است .

تولد حضرت باقر ( ع ) در روز جمعه سوم ماه صفر سال 57 هجرى در مدینه جانگداز کربلا همراه پدر و در کنار جدش حضرت سیدالشهداء کودکى بود که به چهارمین بهار زندگیش نزدیک میشد .

دوران امامت امام محمد باقر ( ع ) از سال 95 هجرى که سال درگذشت امام زین العابدین ( ع ) است آغاز شد و تا سال 114 ه . یعنى مدت 19 سال و چند ماه ادامه داشته است .

در دوره امامت امام محمد باقر ( ع ) و فرزندش امام جعفرصادق ( ع ) مسائلى مانند انقراض امویان و بر سر کار آمدن عباسیان و پیدا شدن مشاجرات سیاسى و ظهور سرداران و مدعیانى مانند ابوسلمه خلال و ابومسلم خراسانى و دیگران مطرح است , ترجمه کتابهاى فلسفى و مجادلات کلامى در این دوره پیش میآید , و عدهاى از مشایخ صوفیه و زاهدان و قلندران وابسته به دستگاه خلافت پیدا میشوند .

قاضیها و متکلمانى به دلخواه مقامات رسمى و صاحب قدرتان پدیدمیآیند و فقه و قضاء و عقاید و کلام و اخلاق را - بر طبق مصالح مراکز قدرت خلافت شرح و تفسیر مینماید , و تعلیمات قرآنى - به ویژه مسأ له امامت و ولایت را , که پس از واقعه عاشورا و حماسه کربلا , افکار بسیارى از حق طلبان را به حقانیت آل على ( ع ) متوجه کرده بود , و پرده از چهره زشت ستمکاران اموى ودین به دنیا فروشان برگرفته بود , به انحراف میکشاندند و احادیث نبوى را دربوته فراموشى قرار میدادند .

برخى نیز احادیثى به نفع دستگاه حاکم جعل کرده ویا مشغول جعل بودند و یا آنها را به سود ستمکاران غاصب خلافت دگرگون مینمودند .

اینها عواملى بود بسیار خطرناک که باید حافظان و نگهبانان دین در برابر آنهابایستند .

بدین جهت امام محمد باقر ( ع ) و پس از وى امام جعفر صادق ( ع )از موقعیت مساعد روزگار سیاسى , براى نشر تعلیمات اصیل اسلامى و معارف حقه بهره جستند , و دانشگاه تشیع و علوم اسلامى را پایهریزى نمودند

زیرا این امامان بزرگوار و بعد شاگردانشان وارثان و نگهبانان حقیقى تعلیمات پیامبر( ص ) و ناموس و قانون عدالت بودند , و میبایست به تربیت شاگردانى عالم و عامل و یارانى شایسته و فداکار دست یازند , و فقه آل محمد ( ص ) را جمع و تدوین و تدریس کنند .

به همین جهت محضر امام باقر ( ع ) مرکز علماء ودانشمندان و راویان حدیث و خطیبان و شاعران بنام بود .

در مکتب تربیتى امام باقر ( ع ) علم و فضیلت به مردم آموخته میشد .

ابوجعفر امام محمد باقر ( ع )متولى صدقات حضرت رسول ( ص ) و امیرالمؤمنین ( ع ) و پدر و جد خود بود واین صدقات را بر بنى هاشم و مساکین و نیازمندان تقسیم میکرد , و اداره آنهارا از جهت مالى به عهده داشت .

امام باقر ( ع ) داراى خصال ستوده و مؤدب به آداب اسلامى بود .

سیرت و صورتش ستوده بود .

پیوسته لباس تمیز و نومیپوشید .

در کمال وقار و شکوه حرکت میفرمود

از آن حضرت میپرسیدند : جدت لباس کهنه و کم ارزش میپوشید , تو چرا لباس فاخر بر تن میکنى ؟ پاسخ میداد : مقتضاى تقواى جدم و فرماندارى آن روز , که محرومان و فقرا و تهیدستان زیادبودند , چنان بود .

من اگر آن لباس بپوشم در این انقلاب افکار , نمیتوانم تعظیم شعائر دین کنم .

امام پنجم ( ع ) بسیار گشادهرو و با مؤمنان و دوستان خویش برخورد بود .

با همه اصحاب مصافحه میکرد و دیگران را نیز بدین کار تشویق میفرمود .

در ضمن سخنانش میفرمود : مصافحه کردن کدورتهاى درونى را از بین میبرد و گناهان دوطرف - همچون برگ درختان در فصل خزان - میریزد .

امام باقر ( ع ) در صدقات و بخشش و آداب اسلامى مانند دستگیرى از نیازمندان و تشییع جنازه مؤمنین وعیادت از بیماران و رعایت ادب و آداب و سنن دینى , کمال مواظبت را داشت .

میخواست سنتهاى جدش رسول الله ( ص ) را عملا در بین مردم زنده کند و مکارم اخلاقى را به مردم تعلیم نماید .

در روزهاى گرم براى رسیدگى به مزارع و نخلستانها بیرون میرفت , و باکارگران و کشاورزان بیل میزد و زمین را براى کشت آماده میساخت .

آنچه ازمحصول کشاورزى - که با عرق جبین و کد یمین - به دست میآورد در راه خدا انفاق میفرمود .

بامداد که براى اداى نماز به مسجد جدش رسول الله ( ص ) میرفت , پس از گزاردن فریضه , مردم گرداگردش جمع میشدند و از انوار دانش و فضیلت اوبهرهمند میگشتند .

مدت بیست سال معاویه در شام و کارگزارانش در مرزهاى دیگر اسلامى درواژگون جلوه دادن حقایق اسلامى - با زور و زر و تزویر و اجیر کردن عالمان خودفروخته - کوشش بسیار کردند .

ناچار حضرت سجاد ( ع ) و فرزند ارجمندش امام محمد باقر ( ع ) پس از واقعه جانگداز کربلا و ستمهاى بیسابقه آل ابوسفیان , که مردم به حقانیت اهل بیت عصمت ( ع ) توجه کردند , در اصلاح عقاید مردم به ویژه در مسأ له امامت و رهبرى , که تنها شایسته امام معصوم است , سعى بلیغ کردندو معارف حقه اسلامى را - در جهات مختلف - به مردم تعلیم دادند ; تا کار نشر فقه و احکام اسلام به جایى رسید که فرزند گرامى آن امام , حضرت امام جعفر صادق ( ع ) دانشگاهى با چهار هزار شاگرد پایهگذارى نمود , و احادیث و تعلیمات اسلامى را در اکناف و اطراف جهان آن روز اسلام انتشار داد

امام سجاد ( ع )با زبان دعا و مناجات و یادآورى از مظالم اموى و امر به معروف و نهى از منکرو امام باقر ( ع ) با تشکیل حلقههاى درس , زمینه این امر مهم را فراهم نمود ومسائل لازم دینى را براى مردم روشن فرمود .

رسول اکرم اسلام ( ص ) در پرتو چشم واقع بین و با روشن بینى وحى الهى وظایفى را که فرزندان و اهل بیت گرامیاش در آینده انجام خواهند داد و نقشى را که در شناخت و شناساندن معارف حقه به عهده خواهند داشت , ضمن احادیثى که از آن حضرت روایت شده , تعیین فرموده است .

چنان که در این حدیث آمده است : روزى جابر بن عبدالله انصارى که در آخر عمر دو چشم جهان بینش تاریک شده بود به محضر حضرت سجاد ( ع ) شرفیاب شد .

صداى کودکى را شنید , پرسید کیستى ؟ گفت من محمد بن على بن الحسینم , جابر گفت : نزدیک بیا , سپس دست او راگرفت و بوسید و عرض کرد : روزى خدمت جدت رسول خدا ( ص ) بودم .

فرمود : شاید زنده بمانى و محمدبن على بن الحسین که یکى از اولاد من است ملاقات کنى .

سلام من را به او برسان و بگو : خدا به تو نور حکمت دهد .

علم و دین را نشر بده .

امام پنجم هم به امر جدش قیام کرد و در تمام مدت عمر به نشر علم و معارف دینى و تعلیم حقایق قرآنى و احادیث نبوى ( ص ) پرداخت .

این جابر بن عبدالله انصارى همان کسى است که در نخستین سال بعد از شهادت حضرت امام حسین ( ع ) به همراهى عطیه که مانند جابر از بزرگان و عالمان باتقوا و از مفسران بود , در اربعین حسینى به کربلا آمد و غسل کرد , و در حالى که عطیه دستش را گرفته بود در کنار قبر مطهر حضرت سیدالشهداء آمد و زیارت آن سرور شهیدان را انجام داد .

بارى , امام باقر علیه السلام منبع انوار حکمت و معدن احکام الهى بود

نام نامى آن حضرت با دهها و صدها حدیث و روایت وکلمات قصار و اندرزهایى همراه است , که به ویژه در 19 سال امامت براى ارشاد مستعدان و دانش اندوزان و شاگردان شایسته خود بیان فرموده است .

بنا به روایاتى که نقل شده است , در هیچ مکتب و محضرى دانشمندان خاضعتر و خاشعتر ازمحضر محمد بن على ( ع ) نبودهاند .

در زمان امیرالمؤمنین على ( ع ) گوئیا , مقام علم و ارزش دانش هنوز -چنان که باید - بر مردم روشن نبود , گویا مسلمانان هنوز قدم از تنگناى حیات مادى بیرون ننهاده و از زلال دانش علوى جامى ننوشیده بودند , و در کنار دریاى بیکران وجود على ( ع ) تشنه لب بودند و جز عدهاى معدود قدر چونان گوهرى رانمیدانستند .

سخن حکمت آمیز

پرهیز از سستى و بیتابى
یازدهم - «قال(ع): ایاک و الکسل و الضجر فانهما مفتاح کل شر، من کسل لم یود حقا و من ضجر لم یصبر على حق:
فرمودند: بپرهیز از کسالت و ملالت در امور، زیرا که این دو کلید هر بدى است. کسى که به کسالت و واماندگى رود، اداى هیچ حقى نکند؛ و کسى که ملالت و بى‏قرارى گیرد، بر هیچ حقى صابر و شکیبا نتواند بود.» نشانه‏هاى فروتنى‏
دوازدهم - «قال (ع): التواضع الرضا بالمجلس دون شرفه، و ان تسلم على من لقیت و ان تترک المراء و ان کنت محقاً :
فرمودند: تواضع و فروتنى آن است که راضى باشد شخص به نشستن در محلى که پست‏تر است از محلى که مقتضاى شرف اوست، و آنکه سلام کنى بر هر کسى که ملاقات کنى و آنکه ترک کنى «مراء و مجادله» را اگر چه حق با تو باشد.»

فضیلت شرم و ایمان
سیزدهم - «قال (ع): الحیاء و الایمان مقرونان فى قرن فاذا ذهب احد هما تبعه صاحبه:
فرمودند: حیا و ایمان در یک ریسمان مقرون و این دو گوهر گرانمایه در یک سلک 23 منظوم 24 هستند، پس هرگاه یکى از این دو برود، رفیقش نیز به موافقت و مصاحبت او مى‏رود.»

محققان:نوید شورئی و محمد صدقیان

حضرت عیسی در قرآن و انجیل

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 08:19:43 GMT

عیسی کلمه الله:
«در قرآن به مناسبتهای گوناگون از عیسی بن مریم به کلمه خدا تعبیر شدهیاست: «ان الله یبشرک بکلمه منه اسمه المسیح عیسی بن مریم......» ^[۱] خداوند بشارت مییدهد تو را به کلمهیای از خویش، اسم او مسیح عیسی پسر مریم است.
«ان الله یبشرک بیحیی مصدقا بکلمه من الله» ^[۲] خداوند بشارت مییدهد تو را به یحیی که تصدیق کننده عیسی است.

«انما المسیح عیسی بن مریم رسول الله و کلمته» ^[۳] همانا مسیح عیسی پسر مریم پیامبر خدا و کلمه اوست
در انجیل یوحنا باب اول نیز چنین مییخوانیم:
«در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه چیز به واسطه او آفریده شده. به غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت. در او حیات بود و حیات نور انسان بود. و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد پر از فیض و راستی و جلال او را دیدیم، جلالی شایسته پسر یگانه پدر. و یحیی بر او شهادت داد و ندا کرده مییگفت این است آنکه درباره او گفتیم، آن که بعد از من مییآید پیش از من شدهیاست، زیرا که بر من مقدم بود. و از پری او جمیع ما بهره یافتیم و فیض به عوض فیض، . زیرا شریعت به وسیله موسی عطا شد، اما فیض و راستی بوسیله عیسی مسیح رسید.»»^[

همانندی که در این خصوص بین قرآن و انجیل دیده می‌شود، تعبیر از عیسی به کلمه الله و شهادت یحیی به حقانیت عیسی است، اما اختلاف دو متن به ابعاد توحیدی و نگرشهای برگرفته از آن باز می‌گردد، زیرا در قرآن«الله» محوری حاکم است و در عبارت انجیل، عیسی در ردیف خدا و فرزند او شناسانده شده‌است

ابراهیم امینی در کتاب خود «وحی در ادیان آسمانی» می‌نویسد: «اگر کلمه به عیسی اطلاق شده بدین جهت است که بدون وجود پدر و به وسیله کلمه(کن) تکوینی به وجود آمده‌است.»دکتر شاکر عقیده دارد: «این که قرآن عنوان کلمه در مورد عیسی بکار می‌برد بجای آنکه مستلزم وجود ازلی یا الوهیت عیسی باشد، به این نکته اشاره دارد که او حاصل قدرت آفرینشگر خداوند است، زیرا به یاد آورنده این نکته‌است که عیسی با اراده مستقیم خداوند و فرمان«کن» در رحم مادرش به به وجود آمد. در نتیجه، عیسی و مادرش با هم یک آیت از آیات الهی به شمار می‌روند».

اشاره به بشر بودن عیسی در قرآن:

قرآن عیسی را یک بشر می‌داند. «إن هو الا عبد انعمنا علیه و جعلناه مثلا لبنی اسرائیل»

و اشاره می‌کند در عین حال که یک بشر است بدون پدر آفریده شده و از آفرینش ویژه‌ای برخوردار است: «إن مثل عیسی عند الله کمثل آدم خلقه من تراب ثم قال له کن فیکون»

«و اذ قال عیسی بن مریم یا بنی اسرائیل انی رسول الله الیکم»

و به عنوان پیامبر و برای ارشاد مردم مبعوث شده‌است: «و یعلمه الکتاب و الحکمه و التوراه و الانجیل و رسولا الی بنی اسرائیل»

و مانند سایر پیامبران با خداوند جهان در ارتباط بوده، حقایقی دریافت کرده و به مردم ابلاغ می‌نماید:

«و مصدقا لما بین یدی من التوراه و لاحل لکم بعض الذی حرم علیکم»

به اذن خداوند دارای معجزه و کارهای خارق العاده‌است: «و ابری الاکمه و الابرص و احی الموتی باذن الله و انبئکم بما تاکلون و ما تدخرون فی بیوتکم»

نه خدا است نه پسر خدا، بلکه بنده خدا است چرا که مانند سایر بندگان ولادت و مگر و زنده شدن بعد از مرگ دارد: «و السلام علی یوم ولدت و یوم اموت و یوم ابعث حیا»

خود نیز از بنده خدا بودن خود امتناعی ندارد و خود را بنده خدا معرفی می‌نماید: «لن یستنکف المسیح ان یکون عبدا لله»«قال انی عبد الله اتانی الکتاب و جعلنی نبیا»

قرآن عقیده به تثلیث را شرک دانسته خود عیسی نیز از آن تبری می‌جوید: «لقد کفر الذین قالوا ان الله هو المسیح ابن مریم و قال المسیح یا بنی اسرائیل اعبدوا الله ربی و ربکم انه من یشرک بالله فقد حرم الله علیه الجنه و ماواه النار و ما للظالمین من انصار * لقد کفر الذین قالوا ان الله ثالث ثلاثه و ما من اله الا اله واحد»^[۱۳] «و اذ قال الله یا عیسی ابن مریم ا انت قلت للناس اتخذونی و امی الهین من دون الله قال سبحانک ما یکون لی ان اقول ما لیس لی بحق ان کنت قلته فقد علمته ما فی نفسی و لا اعلم ما فی نفسک انک انت علام الغیوب* ما قلت لهم الا ما امرتنی به ان اعبدو الله ربی و ربکم» مائده/۱۱۶-۱۱۷

مقامات عیسی در قرآن:

عیسی‏ بنده خدا - پیامبر خدا - و رسول به سوی بنی اسرائیل و یکی ازپیامبران اولی العزم و صاحب شریعت بوده و کتابی به نام انجیل داشت، خداوند نام او را مسیح عیسی نهاد وکلمة‏اللهوروحی از خداخواند، و دارای مقام‌امامت و از گواهان‌اعمال، و بشارت دهندگان به آمدن‌پیامبر اسلام بود، وجیه و آبرومند در دنیا و آخرت و، و از اجتباء شدگان‌و از صالحان بود، مبارک بود هر جاکه باشد، زکی و مهذب بود، آیتی بود برای مردم و رحمتی از خدا بود واحسانگری به مادرش، و از زمره کسانی بود که خدای تعالی به ایشان سلام کرد و از کسانی بود که خدا کتاب‌و حکمتش آموخت.

دکتر مصطفی شاکر در مقاله خود با عنوان«عیسی در قرآن، عیسای تاریخی و اسطوره تجسد» می‌نویسد: «از دیدگاه قرآن، عنوان کلمه بجای اینکه مستلزم وجود ازلی یا الوهیت عیسی باشد، به این نکته اشاره دارد که او حاصل قدرت آفرینشگر خداوند است، زیرا به یاد آورنده این نکته‌است که عیسی با اراده مستقیم خداوند و فرمان«کن» در رحم مادرش به وجود آمد. در نتیجه عیسی و مادرش با هم یک آیت از آیات الهی به شمار می‌روند.»

حواریون عیسی در قرآن و منابع اسلامی:

در قرآن، از گروهی به عنوان«حواریون» یاد شده‌است، چنانکه از مضمون و محتوای آیات آن استفاده می‌شود آنان از شاگردان خاص و طرف مستقیم ارشادات و دستورات حضرت عیسی(ع) بوده‌اند و گویا در سفر و حضر آن پیامبر الهی را همراهی می‌کرده‌اند: «... قال الحواریون نحن انصار الله آمنا بالله...» ^[۲۶] «و اذ اوحیت الی الحواریین ان آمنوا بی و برسولی قالوا آمنا.....» ^[۲۷] و هنگامی که به حواریون وحی کردم که به من و فرستاده من ایمان بیاورید گفتند ایمان آوردیم.«کما قال عیسی بن مریم للحواریین من انصاری الی الله قال الحواریون نحن انصار الله....» چنانکه عیسی بن مریم به حواریون گفت چه کسانی یاران من به سوی خدایند؟ حواریون گفتند ما یاران خداییم.»^[عیسی در مدت ۳ سال رسالت شاگردانی را به گرد خود جمع نمود که به ۷۰ نفر بالغ می‌شدند.^[در این میان ۱۲ نفر جایگاه ویژه‌ای داشتند.^[آنان را عیسی(ع) برای درک رسالت و ابلاغ پیام مهم مسیحیت انتخاب کرده بودعیسی(ع) شاگردان منتخب خود را رسول نامید.^[این دوازده تن ماموریت یافتند که تنها در بلاد اسرائیلی به تبلیغ بپردازند.^[ماموریت اصلی آنان در سفرهای تبلیغی، بشارت به نزدیک بودن ملکوت آسمان بود.^[«در منابع اسلامی رسولان را با عنوان حواریان می‌شناسیم.

حواری هر شخص کسانی اند که نسبت به او صداقت و خلوص دارند. پس حواریانت عیسی شاگردان پاک و خالص او هستند.امام رضا(ع) در بیان وجه نامگذاری آنان فرمموده‌اند: «به گمان مردم از آن روی به انان حواری گفته می‌شود که لباسها را می‌شستند و چرکها را از آنها می‌زدودند... اما در اعتقاد ما به این دلیل حواری نامیده شدند که درون خود را از آلودگی گناه زدوده و به درجه اخلاص رسیده بودند و با موعضه و نصیحت به زدودن آلودگی دیگران اقدام می‌کردند.»»^[طبق آیات قرآن کریم حواریون برخی حقایق را از راه وحی دریافت می‌کرده‌اند: «و اذ اوحیت الی الحواریون ان آمنوا بی و برسولی قالوا آمنا و اشهد باننا مسلمون»^[

با آنکه حواریان از اولین ایمان آورندگان به مسیح بودند، در اواخر عمر رسالت وی پس از احساس انحرافاتی در میان بنی اسرائیل، پیمان الهی خود را تجدید کردند. «فلما احس عیسی منهم الکفر قال من انصاری الی الله قال الحواریون نحن انصار الله آمنا بالله و اشهد بانا مسلمون. ربنا آمنا بما انزلت و اتبعنا الرسول فاکتبنا مع الشاهدین

محققان : علی برومندـ داوود دورخشان

قرآن از نگاه امیر مومنا ن واند یشمندان

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 08:07:41 GMT

                                                 قرآن از نگاه امیرمومنان
بهترین شا گرد پیامبر دربا ره قرآن فرموده اند:
در قرآن علوم اینده واخبار گذشته مطرح است د وای درد ها ونظم امور در قران است.( نهج البلاغه ،خطبه 158)
شفاعت قران از گروهی و شکا یت آن از گروهی دیگر در قیا مت پذ یرفته است.(همان،خطبه 176)
نور قرآن هرگز خا موش نمی شود .قران دریا یی است که قعر آن معلوم نیست بنا یی است که پا یه اش سست نمی شود و داروی شفا بخشی است که بیماری در پی ندارد.(همان،198)
عزتی است که شکست ندارد و حقی است که خوار نمی شود.(همان)
تاریکی ها جز با قران پا ک نمی شود.(همان،خطبه18)
قرآن بهترین معجزه   ریسما نمحکم الاهی بهار دلها چشمه علم و عنصری است که دل جز با ان صیقلی نمی شود.(همان،خطبه176)

قران نوری روشن    شفا یی سود من   سیراب کننده تشنه های معنوی و وسیله حفظ ونجات است.(همان ،خطبه156)

کسی با قران ننشست   مگر انکه از انحرافش کا سته و هدایتش افزوده شود(همان،خطبه176)
در قران سرگذشت پیشینیان و اخبار ایندگان و دستور برای حاضران است.(همان،خطبه313)
شما را به خدا نگذارید در عمل به قران دیگران از شما سبقت بگیرند. (همان،خطبه47)
قران بزرگترین بیماری ها را که کفر ونفاق وانحراف وگمراهی است درمان     می کند.(همان، خطبه 175)
قران خیر خواهی است که خیانت نمی کند راهنمایی است که گمراه نمی سازد و گوینده ای است که دروغ نمی گوید.(همان ،خطبه176)
انسان بدون قران غنایی وپس قران فقری ندارد(همان،خطبه175)
                               قران از نگاه اندیشمندان
1- ملاصدرا ،حکیم و فیلسوف بزرگ عالم اسلام در مقدمه تفسیر سوره واقعه ،
درباره قران اورده است :بسیار به مطالعه کتب حکما پرداختم تا انجا که گمان کردم کسی هستم ،ولی همین که کمی بصیرتم باز شد،خود را از علوم واقعی خالی دیدم ،در اخر به فکر افتادم که به سراغ تدبر در قران و روایات بروم.یقین
کردم که کارم بی اساس بوده است ؛زیرا در طول عمر به جای نور در سایه ایستاده بودم .از غصه جانم اتش گرفت و قلبم شعله کشید تا رحمت الاهی دستم را گرفت و مرا با اسرار قران اشنا کرد و شروع به تفسیر وتدبیر در قران کردم .در خانه ی وحی را کوبیدم ،در باز شد وپرده ها کنار رفت . اکنون که دست به نوشتن اسرار قران زده ام ،اقرارمی کنم که قران دریای عمیقی است که جز با لطف الاهی امکان ورود نیست.
3-امام خمینی احیاگر بزرگ قران در قرن حاضر می فرماید :«اینجانب از     روی جدّ ،نه تعارف معمولی می گویم :از عمر به باد رفته ... تاسف دارم و شما ای فرزند برومند اسلام !حوزه ها و دانشگاه ها را از توجه به شئونات قران و ابعاد بسیار مختلف ان بیدار کنید . تدریس قران را در هر رشته ای محّط نظر ومقصد علا قرار دهید .مبادا خدای ناخواسته در
اخرعمر که ضعف و پیری بر شما هجوم اورد
... تأسف بر ایام جوانی بخورید،همچون
نویسنده »(صحیفه نور، ج 20،ص 93)

محققان:محمد بکا ئیان و محمد مومن زاده

نور قرآن هرگز خا موش نمی شود .قران دریا یی است که قعر آن معلوم نیست بنا یی است که پا یه اش سست نمی شود و داروی شفا بخشی است که بیماری در پی ندارد.(همان،198)
عزتی است که شکست ندارد و حقی است که خوار نمی شود.(همان)
تاریکی ها جز با قران پا ک نمی شود.(همان،خطبه18)
قرآن بهترین معجزه ریسما نمحکم الاهی بهار دلها چشمه علم و عنصری است که دل جز با ان صیقلی نمی شود.(همان،خطبه176)

قران نوری روشن شفا یی سود من سیراب کننده تشنه های معنوی و وسیله حفظ ونجات است.(همان ،خطبه156)

ابلیس

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 08:00:29 GMT

ابلیس در تاریخ
خداوند سه گونه موجود عاقل و با شعور آفریده :
یک نوع در آسمان‌ها هستند که همان فرشتگان اند و از نور به وجود آمده اند که شهوت جنسی و خور و خواب و شهوات دیگر ندارند؛ گناه از آنان سر نمی زند، تسلیم محض پروردگار می باشند و یک لحظه نافرمانی او را نمی کنند، خلقت آنها جلوتر از جن و انس بوده .
نوع دیگر؛ انسان است که خداوند متعال او را با دو دست قدرت خود پدید آورد و ملائکه بر او سجده کردند و استاد آنان شد، هم عقل و هم شهوت در وجودش گذاشت ، و از خاک و آب به وجود آمده است . نوع سوم ؛ نژاد جن است که خداوند ایشان را از آتش بی دود(و باد) پدید آورد، و مثل انسان عقل و شهوت به آنها داده شده است . خلقت جن قبل از خلقت آدم و هم زمان با خلقت نسانس بوده است . خداوند درباره خلقت آنان چنین فرموده : والجان خلقناه من قبل من نار السموم ((ما طایفه جن را قبل از انسان از آتش گرم و سوزان - و شعله ور بدون دود - آفریدیم )). همان طور که خداوند، نخست آدم علیه السلام را خلق نمود و همسرش ((حوا)) را بعد از او از جنس خودش آفرید، پدر جن‌ها هم که ((مارج )) نام داشت از آتش و سپس همسرش ((مارجه )) را نیز از او خلق نمود.((مارج و مارجه )) با هم ازدواج کردند ((جان )) متولد شد و فرزندان ((جان )) دو طایفه شدند، یک طایفه ، همان جن‌ها که در میان آنان ، هم مؤمن پیدا می‌شود و هم کافر؛ طایفه دوم ؛ شیاطین شدند که پدر بزرگشان ((ابلیس )) می باشد. ابلیس یکی از فرزندان جان است .

ابلیس در قرآن

ابلیس در قرآن از نوع جن شناخته شده‌است.^[۱] او از مقربان درگاه خداوند بود به حدی که در میان فرشتگان قرار گرفته بود. پس از خلق آدم، خدا به همه فرشتگان و همچنین به ابلیس دستور داد که به آدم سجده کنند.^[۲] ابلیس به خاطر کبر از این کار سر باز زد.^[۳] و خدا او را از خویش راند.^[۴] ابلیس از خدا درخواست مهلت تا روز قیامت کرد.^[۵] خدا به ابلیس تا روز مشخصی وقت داد.^[۶] ابلیس به عزت خدا قسم یاد کرد که همه آدمیان مگر بندگان مخلصش را گمراه کند.^[۷] و خدا نیز وعده داد که جهنم را از او و کسانی که از او تبعیت کنند پر کند.^[۸]

ابلیس و فرزندان و یاران او که شیطان و شیاطین نیز خوانده می‌شوند بارها در قرآن دشمن آشکار آدمیان خطاب شده‌اند.^[۱][۹] آنها می‌توانند، از جائی که آدمیان آنها را نمی‌بینند، آنها را ببینند.^[۱۰] و انسانها را به کارهای ناپسند وسوسه کنند، ولی با یاد خدا و پناه بردن به خدا آنها از انسانها دور می‌شوند.^[۱۱]

ابلیس در احادیث اسلامی
در حدیثی از جعفر صادق آمده است که روز وقت معلوم روزی است پس از ظهور مهدی که رسول خدا رجعت کرده و ابلیس را بر روی صخره (واقع در زیر قبه الصخره فعلی) به قتل می رساند.^[۱۲] البته باید توجه داشت که در بسیاری از روایات ظهور از نمادها استفاده شده است و مراد معنای نزدیک آنها نیست. ابلیس به معنای کسی است که حق را با باطل می پوشاند و طبق روایات اسلامی در زمان ظهور آنقدر حقایق در جامعه آشکار شده است و همه مردم از آن آگاهند که عملاً فضایی برای پوشانیدن حق با باطل فراهم نمی آید و در چنین جامعه‌ای ابلیس می میرد.

آیاتی درباره ی ابلیس
فسجد الملئکـه کلهم اجمعون
پس همه ی فرشتگان سجده کردند
الا ابلیس ابی ان یکون مع الساجدین
مگر ابلیس که از همراهی با سجده کنندگان امتناع ورزید.
قال یا بلیس ما لک الا تکون مع الساجدین
(خدا)فرمود که ای شیطان برای چه با سجده کنندگان عالم سر فرودنیاوردی
قال لم اکن لاسجدلبشر خلقته من صلصال من حمامسنون
(شیطان)پاسخ دادکه من هرگز به بشری که از گل ولای کهنه دگرگون شونده خلقت کرده ای سجده نخواهم کرد

قال فاخرج منها فانک رحیم
(خداهم به او قهر وعتاب)فرمود که (ازصف ساجدان وازبهشت مطیعان)خارج شو که تورانده ی ما درگاه ماشده ای
وان علیک اللعنت الی یوم الدین
ولعنت ما تا روز جزابرتومحقق وحتمی گردید

محقق:پوریا اعتصامی زاده

نوع دیگر؛ انسان است که خداوند متعال او را با دو دست قدرت خود پدید آورد و ملائکه بر او سجده کردند و استاد آنان شد، هم عقل و هم شهوت در وجودش گذاشت ، و از خاک و آب به وجود آمده است . نوع سوم ؛ نژاد جن است که خداوند ایشان را از آتش بی دود(و باد) پدید آورد، و مثل انسان عقل و شهوت به آنها داده شده است . خلقت جن قبل از خلقت آدم و هم زمان با خلقت نسانس بوده است . خداوند درباره خلقت آنان چنین فرموده : والجان خلقناه من قبل من نار السموم ((ما طایفه جن را قبل از انسان از آتش گرم و سوزان - و شعله ور بدون دود - آفریدیم )). همان طور که خداوند، نخست آدم علیه السلام را خلق نمود و همسرش ((حوا)) را بعد از او از جنس خودش آفرید، پدر جن‌ها هم که ((مارج )) نام داشت از آتش و سپس همسرش ((مارجه )) را نیز از او خلق نمود.((مارج و مارجه )) با هم ازدواج کردند ((جان )) متولد شد و فرزندان ((جان )) دو طایفه شدند، یک طایفه ، همان جن‌ها که در میان آنان ، هم مؤمن پیدا می‌شود و هم کافر؛ طایفه دوم ؛ شیاطین شدند که پدر بزرگشان ((ابلیس )) می باشد. ابلیس یکی از فرزندان جاناست .

ابلیس در قرآن

محقق:پوریا اعتصامی زاده

ذوالقرنین

امیر محمد سبحانی — Thu, 31 Mar 2011 07:46:03 GMT

ذوالقرنین در قرآن

داستان ذوالقرنین در قرآن در سوره کهف به این شرح آمده است:
و از تو در باره ذو القرنین می‌پرسند. بگو: برای شما از او چیزی می‌خوانم. ما او را در زمین مکانت دادیم و راه رسیدن به هر چیزی را به او نشان دادیم. او نیز راه را پی گرفت.

تا به غروبگاه خورشید رسید. دید که در چشمه‌ای گِل‌آلود و سیاه غروب می‌کند و در آنجا مردمی یافت. گفتیم: ای ذو القرنین، می‌خواهی عقوبتشان کن و می‌خواهی با آنها به نیکی رفتار کن. گفت: اما هر کس که ستم کند ما عقوبتش خواهیم کرد. آن گاه او را نزد پروردگارش می‌برند تا او نیز به سختی عذابش کند. و اما هر کس که ایمان آورد و کارهای شایسته کند، اجری نیکو دارد. و در باره او فرمانهای آسان خواهیم راند باز هم راه را پی گرفت. تا به مکان برآمدن آفتاب رسید. دید بر قومی طلوع می‌کند که غیر از پرتو آن برایشان هیچ پوششی قرار نداده‌ایم. چنین بود. و ما بر احوال او احاطه داریم. باز هم راه را پی گرفت. تا به میان دو کوه رسید. در پس آن دو کوه مردمی را دید که گویی هیچ سخنی را نمی‌فهمند. گفتند: ای ذو القرنین، یأجوج و مأجوج در زمین فساد می‌کنند. می‌خواهی خراجی بر خود مقرر کنیم تا تو میان ما و آنها سدی برآوری؟

گفت: آنچه پروردگار من مرا بدان توانایی داده است بهتر است. مرا به نیروی خویش مدد کنید، تا میان شما و آنها سدی برآ گفت: آنچه پروردگار من مرا بدان توانایی داده است بهتر است. مرا به نیروی خویش مدد کنید، تا میان شما و آنها سدی برآورم. برای من تکه‌های آهن بیاورید. چون میان آن دو کوه انباشته شد، گفت: بدمید. تا آن آهن را بگداخت. و گفت: مس گداخته بیاورید تا بر آن ریزم. نه توانستند از آن بالا روند و نه در آن سوراخ کنند .گفت: این رحمتی بود از جانب پروردگار من و چون وعده پروردگار من در رسد، آن را زیر و زبر کند و وعده پروردگار من راست است.

ذوالقرنین دراحادیث اسلامی
همچنین در احادیث اسلامی از مسجد ذوالقرنین نیز یاد شده است. مسجد و ساختمان بزرگی که درازای آن ۴۰۰ ذراع بوده، که در ساختمان آن از تخته‌های چوب و مس و الواح مسین استفاده شده است. درازای هر تخته چوب ۲۲۴ ذراع و فاصله دو دیوار ۲۰۰ ذراع و بلندی دیوارها ۲۲ ذراع گفته شده است و مجلسی به نقل از ثعلبی محل ساخت سد ذوالقرنین را "پایان خاوری سرزمین ترک‏" خوانده است.

مشخصات ذوالقرنین
ذوالقرنین دارای مشخصاتی بود، از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:
او شخصی با تاج یا کلاهی با دو شاخ است.
خداوند اسباب پیروزی‌ها را در اختیار او قرار داد.
او سه لشگرکشی مهم داشت : نخست به باختر، سپس به خاور و سرانجام به منطقه ای که در آنجا یک تنگه کوهستانی وجود داشته، و در هر یک از این سفرها با اقوامی برخورد کرد.
خداوند او را قدرتمند کرده بود و اختیار جان و مال انسانها و عذاب و پاداش به آنها را به او داده بود.
او انسان یکتا پرست و مهربانی بود، و از طریق دادگری منحرف نمی شد، و به همین جهت مشمول لطف خاص پروردگار بود.
او یار نیکوکاران و دشمن ظالمان و ستمگران بود، و به مال و ثروت دنیا علاقه ای نداشت . او هم به خدا ایمان داشت و هم به روز رستاخیز.او سازنده سدی است که در آن از آهن و مس استفاده شد (و اگر مصالح دیگر در ساختمان آن نیز به کار رفته باشد تحت الشـعاع این فلزات بود) و هـدف او از ساختن این سد کمک به گروهـی مستضعف در مقابل ظلم و ستم قوم یاجوج و ماجوج بوده است.
او از کسانی بوده که خداوند خیر دنیا وآخرت رابه او عطا کرد. خیر دنیادرسلطنت و قدرت واختیاری که به او عطا شده بود و خیر آخرت ، برای اینکه او به گسترش داد و اقامه حق و به صلح و بخشش و رفق و کرامت نفس و گستردن خیر و دفع شر درآدمیان عمل می‌کرد

چنین بر می‌آید که او به وحی و یا الهام و یا بدست پیغمبری از پیغمبران تایید می‌شد، و به او کمک می‌کرد.
اما از قرآن چیزی که صریحا دلالت کند او پیامبر بوده استفاده نمی شود هر چند تعبیراتی در قرآن هست که اشعار به این معنی دارد. از بسیاری از روایات اسلامی که از پیامبر و ائمه نقل شده نیز می خوانیم: او پیامبر نبود بلکه بنده صالحی بود.

سدی که بر روی قوم یاجوج و ماجوج بنا کرده در غیر باختر و خاور آفتاب بوده، چون پس از آنکه به خاور آفتاب رسیده پیروی سببی کرده تا به میان دو کوه رسیده‌است، و از مشخصات سد او افزون بر اینکه در خاور و باختر جهان نبوده این است که میان دو کوه ساخته شده، و این دو کوه را که چون دو دیوار بوده‌اند به گونه یک دیوار دنباله دار در آورده‌است. و در سدی که ساخته پاره‌های آهن و قطر یعنی (مس گداخته شده)به کار رفته است.

به بعضی از مورخین نسبت می‌دهند که گفته‌اند: سد یادشده در قرآن همان دیوار چین است. آن دیوار طولانی میان چین و مغولستان حائل شده، و یکی از پادشاهان چین به نام «شین هوانک تی» آن را بنا نهاده، تا جلو هجومهای مغول را به چین بگیرد. درازای این دیوار سه هزار کیلومتر و پهنا آن ۹ متر و بلندایش پانزده متر است، که همه با سنگ چیده شده، و در سال ۲۶۴ پیش از زادروز آغاز و پس از ده و یا بیست سال خاتمه یافته‌است، پس ذوالقرنین همین پادشاه بوده. ولی این تاریخدانان توجه نکرده‌اند که اوصاف و مشخصاتی که قرآن برای ذوالقرنین ذکر کرده و سدی که قرآن بنایش را به او نسبت داده با این پادشاه و این دیوار چین تطبیق نمی‌کند، چون درباره این پادشاه نیامده که به باختر اقصی سفر کرده باشد، و سدی که قرآن ذکر کرده میان دوکوه واقع شده (بین الصدفین) ، و در آن تکه‌های آهن و قطر، یعنی مس مذاب به کار رفته، چناکه در آیه آمده است:( آتونی زبر الحدید حتی اذا ساوی بین الصدفین قال انفخوا حتی اذا جعله نارا قال آتونی افرغ علیه قطرا). و دیوار بزرگ چین که سه هزار کیلومتر است از کوه و زمین همینگونه، هر دو می‌گذرد و میان دو کوه واقع نشده‌است

و دیوار چین با سنگ ساخته شده و در آن آهن و قطری به کاری نرفته و ازطرف دیگر چینیها هرگز یکتا پرست نبوده اند

به بعضی دیگری از تاریخدانان نسبت داده‌اند که گفته‌اند: آنکه سد یادشده را ساخته یکی از شاهان آشور بوده که در حوالی سده هفتم پیش از امروز مورد هجوم اقوام اسکیت یا سکا قرار می‌گرفته، و این اقوام از تنگنای کوه‌های قفقاز تا ارمنستان آنگاه ناحیه باختری ایران هجوم می‌آوردند و چه بسا به خود آشور و پایتختش نینوا هم می‌رسیدند، و آن را محاصره نموده دست به کشتار وتاراج و برده گیری می‌کردند، به ناچار پادشاه آن دیار برای جلوگیری از آنها سدی ساخت که گویا مراد از آن سد باب الابواب می‌باشد که تعمیر و یا ترمیم آن را به خسرو انوشیروان یکی از شاهان ساسانی نسبت می‌دهند. این گفته آن تاریخدانان است و لی همه گفتگو در این است که آیا با قرآن برابر است یا خیر ؟

قوم یاجوج وماجوج در قرآن و کتاب مقدس، به این قوم اشاره شده است، عمدتا یاجوج و ماجوج را که در داستان ذوالقرنین سد بر روی آنها بسته شده است، ساکنان منطقه شمال شرقی زمین در نواحی مغولستان دانسته اند.

گمانه زنی ها درمورد کیستی ذوالقرنین

برخی از مفسران و تاریخ‌دانان از آن میان ابوالکلام آزاد متفکر هندوستانی در کتاب ذو القرنین یا کوروش کبیر و شماری از مفسرین معاصر مانند مودودی، علامه طباطبایی صاحب المیزان و مکارم شیرازی و سلطان حسین و نورعلی تابنده گنابادی حکایت از آن دارد که مشخصاتی که از این فرد در قران و تاریخ‌ها و داستان‌ها آمده‌است با منش تاریخی کوروش بزرگ همسویی دارد.
برخی دیگر او را همان اسکندر مقدونی دانسته‌اند، و برخی منابع دیگر ذوالقرنین را ملوک یمن ذکر کرده‌اند

تطابق ذوالقرنین با کوروش کبیر
ارتباط کوروش و دوشاخ
برجسته‌کاری کوروش در پاسارگاد که دو شاخ(از نشانه‌های ذوالقرنین) را در بالای سر کوروش نشان می‌دهد.
بدلی از مجسمه کوروش بالدار با کلاهخود دوشاخ که فتوحات سه گانه وی در بالای آن قرار دارد
نقاشی از روی انسان بالدار بر درگاه یکی از کاخ‌های کوروش بزرگ که توسط هنرمند گرامی آقای جلیل ضیاءپور ترسیم گردیده است. در این تصویر دوشاخ که از معنای واژهٔ ذوالقرنین برمی‌آید به خوبی نشان داده شده است.
نقش دوشاخ عیلامی که نشان می‌دهد داشتن دوشاخ از گذشته در ایران رواج داشته است.
در قرن نوزدهم میلادی در نزدیکی استخر در کنار نهر مرغاب مجسمه ای از کوروش کشف شد که تقریبا به قامت یک انسان است، و کوروش را در صورتی نشان می دهد که دو بال همانند بال عقاب از دو جانبش گشوده شد، و تاجی به سر دارد که دو شاخ همانند شاخ‌های قوچ در آن دیده می شود. این مجـسمه که نمونه بسیار پر ارزشی از فن حجاری قدیم است آنچنان جلب توجه دانشمندان را نمود که گروهی از دانشمندان آلمانی فقط برای تماشای آن به ایران سفر کردند.

دادگری کوروش سنگ نوشته‌های نقش رستم، منشور حقوق بشر کوروش بزرگ، و مورخین دوران باستان شخصیت و صفاتی از کوروش بیان می کنند که با ذوالقرنین قرآن کاملا تطابق و سازگاری دارد. سنگ نوشته‌های نقش رستم و منشور حقوق بشر کوروش کاملا مشهور و شناخته شده هستند به همین دلیل از نقل آنها صرف نظر می کنم لشکرکشی های کوروش
انطباق لشکرکشی‌های کوروش با لشکرکشی‌های سه گانه ذوالقرنین از همه گذشته کوروش سفرهایی به شرق غرب و شمال انجام داد که در تاریخ زندگانیش به طور مشروح آمده است، و با سفرهای سه گانه ای که در قرآن ذکر شده قابل انطباق می باشد.

مفسران وتاریخ دانانی که به تطابق ذوالقرنین وکوروش گواهی داده اند
مولانا ابوالکلام آزاد، مفسر بزرگ قرآن و وزیر فرهنگ هند در زمان گاندی در تفسیر مجمع‌البیان
ترجمه تفسیر سوره کهف از باستانی پاریزیریال
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان
آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی و ده نفر از مفسران بزرگ قرآن در تفسیر نمونه (مانند قرائتی، امامی، آشتیانی، حسنی، شجاعی، عبدالهی و محمدی).
تابنده گنابادی در کتاب سه داستان عرفانی از قرآن
آیت الله میر محمد کریم علوی در تفسیر کشف الحقایق (با ترجمه عبدالمجید صادق نوبری )
حجت الاسلام سید نورالدین ابطحی در کتاب ایرانیان در قرآن و روایات
دکتر علی شریعتی در کتاب بازشناسی هویت ایرانی اسلامی
صدر بلاغی در قصص قرآن

جلال رفیع در کتاب بهشت شداد
دکتر فاروق صفی زاده در کتاب از کورش هخامنشی تا محمد خاتمی
منوچهر خدایار در کتاب کورش در ادیان آسیای غربی
قاسم آذینی فر در کتاب کورش پیام آور بزرگ
دکتر فریدون بدره‌ای در کتاب کورش در قرآن و عهد عتیق
محمد کاظم توانگر زمین در کتاب ذوالقرنین و کورش
آیت الله سید محمد فقیه استاد اخلاق، حافظ کل قرآن و نماینده مجلس خبرگان دوم
استاد محیط طباطبایی
حجه الاسلام شهید هاشمی نژاد
سر احمدخان بنیان‌گذار دانشگاه اسلامی علیگر هند

محققان: پوریا اعتصامی زاده و بهروزحقیقی

و دیوار چین با سنگ ساخته شده و در آن آهن و قطری به کاری نرفته و ازطرف دیگر چینیها هرگز یکتا پرست نبوده اند

محققان: پوریا اعتصامی زاده و بهروزحقیقی